We vertrekken dit jaar in de nacht van donderdag op vrijdag om 02.00 uur, en er is niemand die het ook maar in zijn hoofd haalt om te vragen of het niet ietsje later zou kunnen. En zo staat iedereen om kwart voor twee klaar voor de start. Na het bekende fluitje van Gertjan vertrekken we, om er na een kwartiertje fietsen achter te komen dat Hans eigenlijk nog bezig was de spullen in de aanhanger te leggen in IJzevoorde.
We zijn onderweg, diezelfde Hans heeft ook wat moeite met luisteren en praat liever de hele nacht door waardoor het echoën van “paaltje, paaltje” niet tot hem doordringt, met alle gevolgen van dien. De eerst stop volgen na ruim veertig kilometer fietsen en al is het vier uur in de ochtend het broodje knakworst smaakt zelfs dan heerlijk. Verzorging onderweg is cruciaal in dit soort barre tochten dus we waren allemaal heel erg blij met onze soigneurs (Peter, Mark en Kirsten), Gertjan was vooral druk met de binnenkant van zijn ogen te bekijken.
De tweede etappe van ook weer ruim veertig kilometer verliepen zo soepel dat we ruim voor op schema tijdens het eerste ochtendgloren aankwamen bij de tweede stop. Ook hier voorzien van heerlijke warme en koude versnaperingen.
Met nog zeventig kilometer voor de boeg en de meeste kilometers achter je heb je gewoon weer zin om verder te gaan, om er vervolgens achter te komen dat de meeste hoogtemeters voor je liggen. Met onderweg voor iedereen zijn eigen “man met de hamer” en uitdagingen om te overwinnen bereiken we na de exact door Remi voorspelde 165 kilometer en ruim 900 hoogtemeters de mooie locatie “Struchterhof” in Schin op Geul.
Even douchen, voor sommigen een welverdiend slaapje en daar zijn de overig jitters al die het fietstochtje hebben overgeslagen. Na alle sterke verhalen over het fietstochtje kunnen we eindelijk aan het echte werk beginnen met de welbekende CP tocht in de schitterende omgeving van het mooie Schin op Geul. Genietend van de zon rennen alle jitters met een brede glimlach als jonge hinden van CP punt naar CP punt. Onderweg kunnen de ijsjes en eerst drankjes niet ontbreken. Uiteraard gaat alles gepaard met de nodige strijd om toch zoveel mogelijk punten binnen te halen. Niet elk CP punt was even goed te vinden maar dat mag de pret zeker niet drukken.
Terug op de locatie wacht ons in de avond een heerlijk lopend buffet wat er in gaat als gesneden koek. Want inspanning moet beloond worden, het avondprogramma bestaat vooral uit lekker je eigen ding doen, de een kruipt vroeg het bed in en voor een hele groep betekent het je muzikale kennis testen door het spel “hitster” te spelen en uiteraard zijn er de diehards die alvast de mogelijkheden van een goede stapavond voor morgen gaan testen.
Zaterdagochtend heeft onze gastvrouw het ontbijtbuffet al klaargezet en ontwaakt iedereen op zijn of haar tempo met bijbehorende rituelen. Het programma begint met een fietstochtje waarin we in drie groepen verdeeld richting Vaals gaan. Na een uitgebreide w-up van 800 meter beginnen we aan de beklimming van de Keutenberg 22% in de beginmeters en in totaal 1700 meter lekker klimmen. Na deze heerlijke uitdaging begint een fantastisch mooie tocht van in totaal 20 kilometer met als toetje de beklimming van de Vaalsberg waar we met z’n allen konden genieten van een lunch op het hoogste punt van Nederland. Omkleden om klaar te maken voor de volgende CP tocht. Rond het drielandenpunt waren wederom een aantal CP punten verstopt in bossen van Nederland, Duitsland en België. Beginpunt van de tocht was de toren met een weids uitzicht over het te verkennen gebied, de toren was voor menigeen al een uitdaging op zich.
Na de zoektocht waarbij menig groepje al gauw acht kilometer heeft afgelegd met ook de nodige hoogtemeters is een niet te kinderachtig stuk vlaai natuurlijk altijd welkom.
Als je in Vaals bent weet je dat je ook weer terug moet, dus de verschillende groepen gaan in een voor ieder geschikte route. Ik had het geluk dat ik was ingedeeld in de groep die de mountainbikeroute ging afleggen. Vol goede moed begonnen we aan de mooie route die Remi voor ons had bedacht. Na 3 kilometer had iedereen al de hartslag maximaal en was de vraag of we nu het ergste al gehad hadden, uiteraard kon Remi ons geruststellen en dit was echt het zwaarste, er zat alleen ergens nog een ‘drop”.
Na een paar kilometer zie je voor je uit ineens een aantal waaghalzen uit het niets naar beneden ‘vallen’. Vol in de remmen sta je op de rand van een afgrond naar beneden te kijken waar Remi, Marlon en Julian beneden glimlachend omhoogkijken. Glijdend, kruipend en met angst in de ogen vastklampend aan boompjes en struiken gaat de rest ook naar beneden.
Wat volgt na het rondje wat we net hebben gefietst, ja we kwamen erachter dat we na bijna acht kilometer welgeteld vijfhonderd meter van de Vaals verwijderd waren, is een superlatieven tekortkomende tocht waarbij de afdalingen met kiezelstenen zo groot als struisvogeleieren ervoor zorgde dat je nog liever een zware beklimming omhoog fietst dan stuiterend met zestig kilometer per uur naar beneden suist.
Na het overleven van deze tocht voelen we ons als goden en met borst vooruit en heldenverhalen terug op de locatie genieten we nog even na.
Avondeten erin en klaarmaken voor een avondje stappen, in de aanloop nog een spontaan ontstane traditie van een competitie van sjoelen waarbij niet moet worden onderschat welke kwaliteiten Jitters allemaal bezitten. Ook hier moet alles wel tot in de puntjes geregeld zijn, en met hulp van de hulp van Yvets oma. Maar de koning van het sjoelen was overduidelijk Jaldert.
Valkenburg here we come, de kroeg waar wij waren neergestreken was de avond ervoor al uitgebreid beoordeeld en goedgekeurd. Wat volgt is een onvergetelijke avond waarbij Normaal door Dirk op de kaart wordt gezet en de kuilvoersnijder als dancemove is geïntroduceerd in het Limburgse. Een shirt gesigneerd door Mathieu van der Poel mee naar huis was iets te hoog gegrepen. Rondkijkend zie je alleen maar lachende gezichten, genieten met een hoofdletter G.
Wakker worden met diezelfde glimlach op het gezicht is heerlijk, en zo begint de zondagochtend. Ook nu weer een ontbijtje dat al voor ons klaar staat, inpakken en we zijn alweer toe aan de laatste activiteit. Wandelend of hardlopend voor de fanatiekelingen naar de plek waar de Wilhelmina toren stond. We gaan rodelen en dit is een passend slot van het weekend, hard naar beneden gaan, om vervolgens rustig omhooggetrokken te worden. En ook hier zijn er weer Jitters die de grenzen opzoeken en zelfs letterlijk en figuurlijk eroverheen gaan.
Het zit er op we gaan terug naar IJzevoorde, om af te kicken van een geweldig weekend met fantastische mensen.
Zonder ook maar iemand tekort te doen, want iedereen dit weekend heeft het tot het onvergetelijke weekend gemaakt wat het