Het was weer zover, het welbekende JIT weekend stond voor de deur! Het weekend waar iedereen fysiek wordt uitgedaagd, waarin onmogelijkheden mogelijk blijken, waar nieuwe herinneringen ontstaan en waar iedereen nog lang over napraat.
Dit keer op de planning; Haltern ams See. Vol goede moed schreven 33 Jitters zich in voor dit weekend. De ingrediënten zijn bekend; fietsen, lopen, proosten, gezelligheid, sterke verhalen vertellen en overige activiteiten. Dit alles uitgedrukt in JIT kilometers (het aantal km dat genoemd wordt x2 met uitloop van 20% is de formule ongeveer). Maar… dit jaar bleek er een kleine (grote) aanpassing. IEDEREEN fietst heen en terug!
Er werden verschillende voorbereidingen getroffen en de getroffen voorbereidingen bleken erg verschillend. Waar de één putte uit ervaring en kon vertrouwen op zijn/haar vaste fiets en spullen of zelfs kon kiezen uit zijn/haar eigen voorraad gravelbikes, mountainbikes en overig, moest de ander nog even via via een mountainbike regelen, onder enige druk toch maar een fietsbroek aanschaffen of toch een keer de 6 km naar de ijsbaan fietsen ipv met de scooter te gaan.
Vrijdag 16 mei 9:00 uur werd iedereen verwacht bij de Pokkershutte. Bagage werd ingeladen in de aanhanger, de laatste gesprekken werden gevoerd over klikpedalen, dameszadels en de hoeveelheid bagage en na het instellen van de diverse Garmins kon de reis beginnen. Er waren 3 groepen opgesteld; 2 groepen snelle fietsers en 1 groep genieters. Als snel bleek dat de groep genieters erg snel fietste en de 2 groepen snelle fietsers enorm genoten, dus eigenlijk kunnen we stellen dat we in 3 gelijke groepen op pad gingen. De heenweg ging vlotjes en zonder al teveel gekkigheid (op een lekke band na). Via een prachtige route fietsten we over gravelpaadjes, bospaden, zandwegen en kleine stukjes weg naar de eerste pauzeplek halverwege.
De eerste 45 km hadden we in de benen. Even een broodje knakworst van het gasstelletje en een zelf meegenomen lunch en door in de activiteit. Lopen! In groepjes renden we als een stel malloten door het park op zoek naar de opgehangen kleine kaartjes. Tussendoor allemaal even plassen in de bosjes. Ja, het JIT weekend was nu echt begonnen!
Maar, we waren er nog niet. Dus de boel werd weer geactiveerd, op weg naar de laatste stop. Zoals uitgelegd werd, kwamen er wat kleine hoogtemeters aan het eind. Wederom een prachtige route en inderdaad aan het eind wat mooie uitdagingen. Waar de een knoepers hard naar beneden ging, koos de ander ervoor om het toch lopend te doen. Hier en daar werden wat schrammetjes en bulten gehaald, maar dat was bijna niet noemenswaardig. Trots kwam iedereen op de laatste pauzeplek aan. Dit was tevens een keuzemoment; ben je een bikkel en fiets je door naar de jeugdherberg en tik je de 97 km aan? Of ben je een super bikkel en kies je voor nog een extra ommetje van 30 km met wat hoogtemeters. De super bikkels bleken in de minderheid, bij de meesten begonnen de beentjes toch wat stram te worden en stond het hoofd al richting terras bij de overnachtingsplek.
Eenmaal bij de jeugdherberg streek iedereen voldaan neer in het zonnetje onder het genot van een welverdiend drankje. De kamers werden ingedeeld en ondanks dat niemand echt specifieke voorkeuren leek te hebben, bleek dit toch nog wel even een puzzel. Er werd nagepraat, gedoucht, spullen uitgepakt en om 19:00 uur een hapje gegeten in het restaurant van de herberg.
Uitbuiken was er niet bij. Want er stond (uiteraard) weer iets actiefs op het programma. Met kaart, kaarthoekmeter en coördinaten gingen we in groepjes uiteen. Coördinaten werden omgezet in punten op de kaart en als een stel blije blagen renden we over de heide op zoek naar wederom kaartjes in bomen/struiken/huisjes, etc. De omgeving bleek prachtig, het weer was fantastisch en het zonnetje ging langzaam onder. Iedereen leek zich prima te vermaken, al sloeg bij ons groepje rond 21:30 uur wel de paniek toe. Bijna 22:00 uur, abendruh! Zal er nog wel bier zijn wanneer wij straks bij de jeugdherberg komen? Gelukkig bleek dit alles goed geregeld en stond er een koelkast vol met koude knuppels op ons te wachten in de gezamenlijke ruimte. De avond werd afgesloten met wat gezellige verhalen in een veel te heet hok en een medewerker die vond dat we toch wel iets teveel herrie hadden.
De volgende ochtend werd iedereen om 8:30 uur verwacht bij het ontbijt. De broodjes, yoghurtjes en bakken koffie werden genuttigd in het ochtendzonnetje, de brakke gezichtjes trokken weer wat bij, het beloofd weer een fantastische dag te worden.
Na het ontbijt werd de activatieschakelaar weer omgezet; tijd voor een nieuwe uitdaging. Wederom iets met een kaart, groepjes, kaartjes op verschillende plekken en lopen. Mocht je alle plekken op de kaart af willen gaan, dan was je 21 km onderweg. Mocht je willen, dan kon je ook op de fiets. Dat klok fantastisch, mij niet gezien rennend. Maar… ik kwam erachter dat ik toch wat vergeten was dit weekend; mijn ruggengraat. Veel te snel liet ik mij overhalen door anderen om toch mee te gaan zonder fiets. We zouden gaan wandelen en dan lekker op het terras genieten, we zien wel hoe ver we komen. We waren het terrein nog niet af en er werd voorgesteld toch met een rustig dribbeltje te beginnen. Al vrij snel ontstond het idee om toch één van de 2 meren rond te gaan (14 km) en uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het terras echt belangrijk was, maar dat we dan wel iets harder moest gaan rennen, omdat we anders te laat terug kwamen. Onderweg kwamen we de ander groepen tegen en zagen we hoe de jeugd zich lekker kon uitleven in de speeltuin. Gelukkig werd er wel vastgehouden aan het idee terras en hebben we heerlijk genoten van een Aperol Spritz. De dag was nog maar net begonnen, maar de kilometers zaten al in de benen en de glimlach op ons gezicht.
Terug naar de jeugdherberg, daar stond de lunch op ons te wachten en het middagprogramma; kanoën! Met z’n allen liepen we naar de kanoverhuur. Daar troffen wij zeer bijzondere kano’s aan en niet minder bijzondere verhuurders. Onze vaardigheden werden op de proef gesteld, want naast het kanoën moesten we ook wat technisch onderlegd zijn om hier en daar wat stoeltjes zelf te repareren. Ook nu bleken er weer verschillende CP’s te zijn, maar leek het grootste gros te kiezen voor een ontspannen kanomiddag. Via een klein stukje rivier kon je naar het meer kanoën. Waar de één aan de rand bleef liggen, koos de ander voor wat rondpeddelen of rondom het eiland te gaan kanoën. Heerlijk genoten van de omgeving, de zeilwedstrijd die gaande was en het weer. Iedereen leek te genieten.
De avond viel, de grill ging aan. Onder de overkapping hebben wij onze grillmaaltijd genuttigd en werd al voorzichtig begonnen met de voorbereidingen van de avond; drankje en muziekje doen.
Om 21:15 uur werd er verzameld om richting discoooo te gaan. Een enkeling vond dit te heftig en koos voor een avondje Songfestival in de gemeenschappelijke ruimte. 3km lopen en toen kwamen we aan bij Stadtmühle, de plek waar het moest gebeuren! Het personeel bleek duidelijk niet onder de indruk dat er ineens 30 man voor de deur stond, dus zullen wel wat gewend zijn. Achteraf gezien denk ik dat ze totaal overrompeld waren door onze aanwezigheid, gezien er nog maar 15 gasten volgden na ons en het hok nog leeg was toen wij kwamen. De voetjes gingen van de vloer, de lijfjes in de paal en de hoofden in de 7e hemel. Wat een slechte tent (de occasionshow van vorig jaar was er een goede tent bij), maar wat een lol hebben we weer gehad. Waar de één het rond middernacht het voor gezien hield, rolden de laatste rond 4:30 uur hun bed in. (iets met leeftijd).
Dag 3, de terugreis van 80 km stond op het programma. 8:30 uur ontbijten en moed verzamelen om vervolgens rond 9:15 uur op de fiets te springen. Deze dag bleek wat meer in het teken te staan van haperende fietsen en iets meer oponthoud, maar al met al ging ook deze fietstocht voorspoedig ondanks of dankzij onze toch iets wat brakkere gesteldheid.
Er stond ons 30 km te wachten tot de eerste stop. Bijzonder, het bleken geen JIT kilometers te zijn, maar echte. Na precies 30 km stonden we op de parkeerplaats bij de gouden drietand om heel braaf onze eigen broodjes te verorberen.
De volgende 20 km volgden. Ondanks dat het wat meer asfalt werk was vandaag, was het wederom een prachtige route. De NO wind hielp ons om gestaag richting de Achterhoek te fietsen en ondertussen nog ideeën, overtuigingen, verhalen en onbenulligheden met elkaar te delen. De sfeer zat er lekker in en werd alleen maar beter bij onze laatste stop, waar koffie met appeltaart en slagroom op ons stond te wachten. Wat een traktatie!
De laatste etappe werd ingezet. Kop richting huis, fiets richting Pokkershutte! Moe, maar ontzettend voldaan kwam iedereen heelhuids weer terug (op wat bulten, schrammen, stramme spieren en een vleugje hoofdpijn na). Garmin en Strava adviseerden ons om 72 uur rust te nemen, complimenteerde ons dat we onze grenzen verlegd hadden en detecteerde overbelasting. Maar de gezamenlijke ‘JIT Weekend 2025 app’ registreerde alleen maar bedank berichten aan iedereen, complimenten voor de organisatie, en de sfeerfoto’s van het afgelopen weekend. Op naar volgend jaar!
